Ondersteboven

Mijn vroegste herinnering als artiest is kleine Lot ondersteboven in de zetel, zingend in een eigen taaltje. Dat beeld motiveert me eigen muziek te maken. Naast de vele kritische gedachten, hoorde ik altijd liedjes in mijn hoofd. Ze vonden hun weg naar gitaar en stem om verhalen te vertellen, inzichten te delen, diepere reflectie aan te moedigen en bovenal te inspireren.  

Ik leefde het “happy family life” met alles erop en eraan als hoogsensitieve vrouw en moederende “boyzmum” met een carrière als wetenschapper (my blessings). Tegelijk waren er ook tegenslagen zoals depressie, miskramen en verlies door kanker in mijn dichte kring (my struggles). Doorzetten was vanzelfsprekend, als klein meisje leerde ik  “sterk zijn”, wat leidde tot complete uitputting. Mijn lichaam dwong me opnieuw te leren voelen.

Ik herontdekte mijn ware ik bij songschrijven, zingen, muziek maken, en creëren allerhande. Het helpt me energie te vinden voor een beter evenwicht tussen ups en downs in dit leven. Die zoektocht loopt door, ik heb het licht nog niet gezien (hehe) maar dat is oké.

Kwetsbaarheid mag er zijn.